اثربخشی شفقت درمانی متمرکز بر خود بر افسردگی، اضطراب و رضایت جنسی در بیماران زن مبتلا به ناباروری

مقدمه و هدف: اختلال در عملکرد جنسی، یکی از عوارض درمان ناباروری محسوب می شود و اغلب در مراقبت زنان مبتلا به ناباروری نادیده گرفته می شود لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین میزان اثربخشی شفقت درمانی متمرکز بر خود بر افسردگی، اضطراب و رضایت جنسی در بیماران زن مبتلا به ناباروری بود. روش: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی بود. ۵۲ نفر از زنان مبتلا به ناباروری که دارای اختلال در عملکرد جنسی بودند و از دی تا اسفند ماه سال ۱۴۰۲ مراجعه کننده به بخش ناباروری بیمارستان شهید صیاد شیرازی واقع در شهر گرگان با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. سپس به صورت تصادفی در گروه آزمایش (تحت شفقت درمانی متمرکز بر خود) (n=۱۵) و گروه کنترل (n=۱۵) گمارده شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه استاندارد مسائل جنسی(MSQ) اسنل و فیشرو والترز (۱۹۹۳)، در سه مرحله خط پایه، پس از مداخله و پیگیری سه ماهه جمع آوری شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر چند متغیری انجام شد. نتایج: یافته ها نشان داد که در گروه تحت شفقت درمانی متمرکز بر خود، میانگین نمره اضطراب و افسردگی جنسی همچنین رضایت جنسی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل به طرز معناداری کاهش و افزایش پیدا کرده است (۰۰۱/۰ < P). نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که شفقت درمانی متمرکز بر خود می تواند در بهبود اضطراب و افسردگی جنسی همچنین رضایت جنسی در زنان مبتلا به ناباروری موثر باشد. کلید واژه ها: اضطراب جنسی، افسردگی جنسی، رضایت جنسی، شفقت درمانی متمرکز بر خود، ناباروری.

Keywords:

اضطراب جنسی , افسردگی جنسی , رضایت جنسی , شفقت درمانی متمرکز بر خود , ناباروری