تاثیر سبک بین فردی درمانگر بر پیامد درمان: بررسی نقش میانجی همراهی مراجع

این پژوهش درصدد تعیین نقش سبک بین فردی درمانگر بر پیامد درمان با میانجی گری همراهی مراجع بود. جامعه آماری تحقیق افرادی بودند که برای دریافت خدمات روانشناختی به مراکز مشاوره بهزیستی، شرکت نفت و شهرداری تبریز مراجعه کرده بودند. ار بین ۱۴۰۸ نفر تعداد ۳۲۴ نفر از مراجعانی که شرایط شرکت در مطالعه را دارا بودند، به عنوان نمونه تحقیق انتخاب شدند. این پژوهش از نوع پژوهش های توصیفی- همبستگی است و برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های سبک بین فردی درمانگر، همراهی مراجع و پیامد درمان برای مراجع استفاده شد. برای تحلیل داده ها، روش مدل سازی معادلات ساختاری به کار گرفته شد. یافته های تحقیق نشان داد که سبک بین فردی درمانگر با میانجی گری همراهی مراجع قادرند تغییرات پیامد درمان را تبیین نمایند. نتایج شاخص های نیکویی برازش نشان داد که مدل اندازه گیری شده با مدل نظری تحقیق برازش مناسبی دارد. این مطالعه نشان داد که همراهی مراجع یک متغیر میانجی در تبیین پیامد درمان است و بایستی مشاوران و درمانگران علاوه بر انتخاب رویکردهای درمانی مناسب، به نقش همراهی مراجع در اثربخشی درمان توجه خاصی داشته باشند.

Keywords:

سبک بین فردی درمانگر , همراهی مراجع , پیامد درمان برای مراجع