رابطه ادراک خویشتن و احساس انسجام روانی با خودشکوفایی در دانشجویان

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی رابطه ادراک خویشتن و احساس انسجام روانی با خودشکوفایی در دانشجویان بود. روش پژوهش از نوع تحقیقات توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه متشکل از کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد تهران مرکز در نیمسال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۲-۰۳ به تعداد ۶۰۰۰۰ نفر بود. نمونه آماری بر اساس جدول کرجسی و مورگان (۱۹۷۰) ۳۵۷ نفر در نظر گرفته شد که به صورت تصادفی طبقه ای نسبی انتخاب شدند. جهت گردآوری اطلاعات پژوهش از پرسشنامه های خودشکوفایی سلیمانی و همکاران (۱۳۹۴)، ادراک خویشتن شوستروم (۱۹۶۲) و احساس انسجام روانی آنتونووسکی (۱۹۹۳) استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل داده های این فرضیه نشان داد که بین احساس انسجام روانی و مولفه های آن شامل ادراک پذیری، کنترل پذیری و معناداری با خودشکوفایی رابطه مثبت معناداری وجود داشت. همچنین بین ادراک خویشتن و خودشکوفایی رابطه مثبت معناداری وجود داشت. نهایتا، نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که ۵۹ درصد از تغییرات متغیر ملاک یعنی خودشکوفایی، توانست توسط متغیرهای ادراک خویشتن و احساس انسجام روانی تبیین شود و به ترتیب انسجام روانی و ادراک خویشتن در تبیین واریانس متغیر خودشکوفایی تاثیر داشتند.

Keywords:

ادراک خویشتن , احساس انسجام روانی , خودشکوفایی