مبانی فلسفی دولت کشور از منظر مکاتب طبیعی، اثباتی و اسلام

انسان موجودی مدنی بالطبع که از اوایل زندگی اش در این کره خاکی زندگی جمعی را تجربه کرده است؛ این زندگی باعث بوجود آمدن تمدن ها و دولت کشورهای مختلف شده است. فیلسوفان و نظریه پردازان مکاتب مختلف نظریات گوناگونی را پیرامون منشا و رسالت دولت-کشورها دارند که تفاوت و شباهت های متعددی با یکدیگر داشته است؛ در نوشته ی تحلیلی - توصیفی فوق با روش جمع آوری داده ها به صورت کتابخانه ای، مبانی فلسفی دولت کشور- از منظر مکاتب طبیعی، اثباتی و اسلام مورد مداقه قرار گرفته است. در مکتب حقوق طبیعی، دولت کشور از فطرت انسان و احکام طبیعت سرچشمه می گیرد و رسالت اساسی آن نیز ایجاد نظمی است که آن نظم نیز با طبیعت انسان سازگار باشد. در مکتب اثباتی دولت-کشور پدیده ای است که بر اساس اراده ی آزاد بشر شکل گرفته است؛ در مکتب فوق انسان حیات اجتماعی خود را بر اساس خواست خود صورت بندی می کند نه بر اساس طبیعت و خارج از اراده ی خود. در مکتب اسلام مفهوم دولت کشور- با توجه به آنچه که در کتاب آسمانی قرآن و سنت پیامبر آمده تعریف می گردد؛ در مکتب فوق دولت کشور- ناشی از اراده خداوند است و اصلی ترین هدف آن نیز پیروی از احکام و مقررات الهی است. دولت کشور در حقوق طبیعی و اثباتی دارای سه رکن ملت، سرزمین و قدرت سیاسی است؛ اما در مکتب اسلام این سه رکن به صورتی متفاوت آمده اند؛ امت به جای ملت قرار گرفته است بدین معنا که هرکس به یگانگی خداوند و نبوت پیامبر اعتقاد داشته باشد درون این امت قرار می گیرد و دیگر مانند ملت به عوامل قومی، نژادی، زبان، عادات و آداب و... توجه نمی شود؛ و به جای سرزمین که دارای مرز جغرافیایی باشد، مرز عقیده دینی قرار دارد. در این بینش قطعه بندی کره زمین به کشورهای مختلف و قرار دادن مرز دیگر بی معنی خواهد بود. لذا دولت کشور- از دید اسلام جنبه ماوراء ملی دارد و می توان آن را دولت عام ملل تلقی نمود.

Keywords:

دولت کشور , مکاتب حقوق , طبیعی , اثباتی پوزیتیویسم , اسلام