جایگاه قرار بازداشت موقت قوانین ایران و ترکیه در آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب

قرار بازداشت موقت مهم ترین و سنگین ترین قرار تامین است. هرگونه افراط در صدور چنین قراری می تواند ضمن نقض اصل برائت، حقوق و آزادی متهمین را سلب نماید. از طرفی تفریط در صدور این قرار نیز می تواند حقوق جامعه و بزه دیدگان را نقض نموده و ناامنی روانی آنها را موجب گردد. از این رو مقایسه موارد و شرایط صدور قرار بازداشت در قوانین ایران و ترکیه ضمن کمک به بهبود رویه های قضایی می تواند موجب حفظ هرچه بیشتر تعادل میان حقوق متهمین و جامعه شود. در این تحقیق جهت گردآوری اطلاعات از روش اسنادی و کتابخانه ای و نیز برای بررسی نتایج به دست آمده از روش توصیفی تحلیلی استفاده شده است. بر اساس نتایج این تحقیق در قانون آیین دادرسی کیفری ترکیه در زمینه صدور قرار بازداشت اختیارات وسیع تری به بازپرس داده شده که این امر می تواند موجب تامین هرچه بیشتر حقوق جامعه و بزه دیدگان گردد. در مقابل؛ حقوق و آزادی های متهم در قانون آیین دادرسی کیفری ایران بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. مواردی نظیر حق اعتراض متهم به قرار بازداشت صادره، تعیین حدود و محدودیت برای مدت زمان بازداشت و لزوم جبران ضرر ناشی از بازداشت ناروا، در قانون ایران به خلاف قانون ترکیه از موارد مهم در خصوص توجه به حقوق متهم محسوب می گردد.

Keywords:

قرار بازداشت موقت , قوانین ایران , قوانین ترکیه