راهکارهای مقابله با خشونت علیه زنان از منظر حقوق بین الملل با تاکید بر کنوانسیون استانبول

ریشه کن کردن خشونت علیه زنان و دختران در حوزه عمومی و خصوصی از جمله قاچاق انسان، استثمار جنسی و سایر اشکال؛ از بین بردن تمام اعمال مضر به ویژه ازدواج های اجباری و ختنه زنان این مقاله به بررسی تعاریف و صلاحیت های مرسوم و اعتقادی موجود از واژه های خشونت علیه زنان و خشونت خانگی در حقوق بین الملل، بررسی جنبه های حقوقی بین المللی پیشگیری و مبارزه با خشونت علیه زنان و خشونت خانگی، تحلیل جامع چارچوب مفهومی مرتبط با این جرائم و ارائه رویکردهای اساسی برای مفهوم خشونت خانگی می پردازد. این مقاله درک جدیدی از اصل دقت نظر، یک اصل استاندارد معروف در حقوق بین الملل با توجه به خشونت علیه زنان و مسائل مربوط به خشونت خانگی به دست می آورد و مولفه های کلیدی آن را روشن می کند و همزمان تعهدات اصلی دولت ها را در این حوزه تدوین می کند. در پایان استنباط می شود که مسائل رفع تبعیض علیه زنان و ریشه کنی خشونت علیه زنان تنها می تواند به صورت جمعی مورد بررسی قرار گیرد و اعتبار نظریه رویکرد مبتنی بر جنسیت به این موضوع را تایید می کند که توسط نهادهای بین المللی حقوق بشر به آن پایبند است. نتایج این تحقیق نشان می دهد که عوامل اجتماعی، شرایط فرهنگی، سطح تحصیلات و ساختار اقتصادی پایه های اصلی خشونت علیه زنان را شکل می دهند؛ بنابراین، پیشگیری و رفع این معضل نیازمند تلاش و برنامه ریزی ویژه ای از سوی دولت ها، به عنوان مسئول تامین سلامت روانی و امنیت همه جانبه افراد جامعه است. افزایش آگاهی عمومی و فرهنگ سازی از جمله عوامل کلیدی محسوب می شود که برای رفع این مشکل از بعد اجتماعی ضروری است. همزمان تغییرات فرهنگی و تصویب قوانین بازدارنده و حمایتی، به صورت نظام مند می تواند مبنای تحول در این زمینه باشد. علاوه بر این، اجرای قوانین در سطح ملی و پایبندی به اسناد بین المللی که کشورها در آن عضویت دارند، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. از طرفی همکاری دولت ها و سازمان های بین المللی و نهادهای حائز اهمیت غیرقابل انکار است.

Keywords:

حقوق , زنان , خشونت خانگی , پیشگیری از خشونت , کنوانسیون استانبول , برابری جنسیتی , تبعیض , رفع تبعیض