مطالعه تطبیقی استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای از منظر حقوق بین الملل حقوق ایران و روابط سیاسی

تکنولوژی هسته ای از جمله دانش هایی است که از ابتدای گسترش آن در عرصه حیات بشری تحول عمیق و همه جانبه ای را در آینده زندگی بشر می دهد و افق های روشنی را نمایاند. امروزه موضوع استفاده از انرژی هسته ای به عنوان یک مساله مهم و تاثیرگذار در جامعه بین المللی مطرح می باشد. گرایش روزافزون به استفاده صلح آمیز از انرژی اتمی در کنار ترس از گسترش تسلیحات هسته ای و وقوع جنگ هسته ای، جامعه بین المللی را به انعقاد معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای (۱۹۶۸) سوق داد. بر پایه یافته های تحقیق حاضر، استفاده از انرژی هسته ای حق عام و ذاتی است که کلیه دولت ها به موجب حقوق بین الملل عام از آن برخوردارند اما این حق عام در معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای با تعهد به عدم گسترش و ساخت سلاح هسته ای محدود شده است. به این ترتیب هر دولت تا زمانی که چنین تعهدی را نقض ننموده از کلیه حقوق خود شامل غنی سازی اورانیوم برخوردار است. موضوع ایران و استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای از دهه های اخیر مورد توجه جامعه جهانی بوده است. در دهه های اخیر تلاش های جامعه بین المللی در راستای حقوق بین الملل آن بوده است که استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای بر اساس قواعد و مقررات حقوقی بین المللی تحت تنظیم درآمده و چهارچوب آنها مشخص شوند. ایران طی سال ها فعالیت های هسته ای خود همواره همکاری های گسترده و داوطلبانه ای با آژانس بین المللی انرژی اتمی و بازرسان آنها داشته است و همواره ثابت نموده است که انرژی هسته ای را جز برای استفاده های صلح آمیز و در جهت رشد اقتصادی و صنعتی کشور به کار نمی برد.

Keywords:

حقوق بین الملل , عام , معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای , حقوق ایران