حلالیت دی اکسید کربن در محلول اوتکتیک عمیق

یکی از روش های رایج برای حذف دی اکسید کربن از جریان های گازی بهره گیری از آلکانوآمین ها و تکنیک های جذب فیزیکی مبتنی بر حلال های جایگزین است. در این سامانه ها به منظور افزایش راندمان جذب گازهای اسیدی از ترکیباتی موسوم به فعال کننده های شیمیایی در محلول های آبی آلکانوآمین استفاده می شود. این افزودنی ها با ارتقاء ظرفیت جذب، موجب بهبود عملکرد کلی فرایند می گردند. با این حال استفاده از این فعال کننده ها با چالش هایی همراه است؛ از جمله خورندگی بالا، افزایش مصرف انرژی در مرحله بازیابی حلال و محدودیت در میزان بارگذاری گاز. این موانع موجب شده اند که جست وجو برای یافتن جایگزین های کارآمدتر همچنان ادامه داشته باشد. در این راستا حلال های اوتکتیک عمیق (DES) به عنوان نسل جدیدی از جاذب های شیمیایی به دلیل خواص مطلوبی نظیر زیست سازگاری، پایداری و امکان تنظیم ساختار، به عنوان گزینه امیدبخش برای غلبه بر محدودیت های سامانه های سنتی مطرح شده اند. در این نوشتار، به بررسی آخرین پژوهش های حلالیت دی اکسید کربن در محلول اوتکتیک عمیق پرداخته شد.

Keywords:

حلالیت دی اکسید کربن , حلال اوتکتیک عمیق , جذب شیمیایی , گرمایش جهانی , گاز طبیعی