بررسی ابعاد پایداری در معماری بومی استان هرمزگان

بحث پایداری به عنوان مساله ای مهم و ضروری توجه جامعه جهانی را در این سالها به خود جلب کرده است، به عقیده دریدا پایداری آخرین چاره قطعی تاریخ است. این پژوهش در راستای بررسی و شناخت اصول معماری پایدار و توسعه پایدار، بررسی الگوهای پایداری در معماری بومی استان هرمزگان و شناخت اصول و ارزشهای تکرارپذیر حاکم بر معماری بناهای بومی این استان در راستای توسعه پایدار برای استفاده و تعمیم این اصول در معماری معاصر صورت گرفته است تا منجر به معماری اصیل شود که به دور از گسستهای بی هویتی چند دهه اخیر و سازگار بر روی بستر اقلیم مناسب خود نشسته باشد و از آسیب به محیط زیست جلوگیری شود. پژوهش حاضر به صورت توصیفی تحلیلی با استفاده از منابع کتابخانه های معتبر و روش میدانی انجام شده است. نتایج نشان می دهد که معماری بومی این منطقه کاملا منطبق بر اصول معماری پایدار بوده و در راستای شکل گیری معماری معاصر می توان از آن الهام گرفت.

Keywords:

معماری پایدار , معماری ایرانی , معماری بومی , شاخصهای پایداری , استان هرمزگان