بررسی نقش برنامه ریزی راهبردی در تاب آوری شهری با تاکید بر بافت های ناکارآمد

پژوهش حاضر به بررسی نقش برنامه ریزی راهبردی بر میزان تاب آوری شهری بافتهای ناکارآمد پرداخته است. روش به کار رفته از نوع تحلیلی - تبیینی است که با روش تجزیه تحلیل و توصیف متون علمی و پژوهشی و دادههای موجود در قالب رویکرد استقرایی بوده است. هدف از این پژوهش بررسی و تبیین نقش برنامه ریزی استراتژیک در برقراری تاب آوری شهری است تا شهرها را قادر سازد برای تقویت انعطاف پذیری بافتهای ناکارآمد ارزیابی و برنامه ریزی.کنند یافتههای پژوهش نشان میدهد که برنامه ریزی دانشگاه بین اما ما نشینی INTERNATIONAL UNIVERSIT راهبردی از جمله رویکردهایی است که متناسب با نوع تغییرات محیطی ابداع شده است و رویکردی مناسب برای پاسخگویی به شرایط متغیر و پیچیده جوامع شهری کنونی محسوب میشود و یک رویکرد چند بعدی برای ایجاد انعطاف پذیری در برابر بلایای طبیعی اساسی است عواملی که بر میزان آسیب پذیری و ناپایداری بافت در هنگام بحران و مخاطرات موثر میباشند شامل تراکم ساختمانی بناها، دانه بندی بافت نظم و،بینظمی ترکیب توده و فضا تعداد طبقات درجه محصوریت معابر فاصله مراکز درمانی تا محل حادثه و... می باشند که برنامه ریزی بر پایه اصول تاب آوری شهری در ابعاد مختلف،اجتماعی،اقتصادی نهادی و کالبدی-محیطی به مبارزه با خطرات احتمالی پرداخته و تشکیل بستر مناسب برای انعطاف پذیری در برابر آنها را مهیا میسازد ارائه شده است که برنامه ریزی و سازمان نظام مهندسی ساختمان استان قزوین راهبردهای کلیدی بافتهای شهری را با ادغام عوامل و فعالیتهای تاب آوری در برابر بلایای طبیعی اطلاع رسانی می کند.

Keywords:

برنامه ریزی راهبردی , تاب آوری , بافتهای ناکارآمد