رتبه بندی میزان توسعه یافتگی اجتماعی با استفاده ازروشTOPSIS ( نمونه موردی: مناطق دهگانه کلانشهر تبریز)

امروزه مقوله توسعه دغدغه بسیاری از کشورها می باشد، لیکن برای توسعه تعریفی که توافق عمومی در مورد آن وجود داشته باشد ارائه نشده است. اصولا توسعه به منزله تغییر بنیادی در متغیرهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در هر جامعه محسوب می شود و تحقق آن مستلزم ایجاد هماهنگی بین ابعاد گوناگون آن است. تغییرات اجتماعی-اقتصادی دهه های اخیر عدم تعادل منطقه ای و تمرکز بیش از حد امکانات در برخی نقاط و محرومیت دیگر نقاط را در پی داشته است. برنامه ریزی ناحیه ای سعی در ایجاد تعادل های بین درون ناحیه ای دارد. بنابراین در فرآیند برنامه ریزی ناحیه ای باید کل ناحیه را بطور جامعه در نظر گرفت تحقق برنامه های مدیریتی در یک منطقه بدون توجه به مسایل اجتماعی نه تنها نتایج مطلوبی را به همراه ندارد بلکه اثرات منفی آن به مراتب بیشتر خواهد بود. برای تخصیص اعتبارات و منابع میان این مناطق شناسایی جایگاه و رتبه مناطق از نظر برخورداری از مواهب توسعه ضروری است. در پژوهش حاضر توسعه یافتگی اجتماعی مناطق شهری تبریز با استفاده از روش TOPSIS و ۵ شاخص اجتماعی مورد سنجش و تحلیل قرار گرفت. مناطق با توجه به میزان توسعه یافتگی اجتماعی در چهار سطح از توسعه یافتگی تقسیم شدند.

Keywords:

برنامه ریزی ناحیه ای , مدیریت , توسعه یافتگی اجتماعی , تعادل منطقه ای , دانشگاه بین المللی امام خمینی