نقش امنیت در ارتقای سرزندگی محیط های مسکونی با بررسی نمونه موردی خانه تقوی و باقری (گرگان

امروزه به دلیل عدم توجه کافی طراحان به مسایل کیفی و روانشناختی در فضاهای سکونتی، احساس سرزندگی کاهش یافته است. افراد بیش از پیش با محیط خود بیگانه شده اند و حضور فعال آن ها نیز در محیط زندگی کمتر دیده می شود. به نظر می رسد مولفه امنیت به عنوان عاملی اساسی در ارتقای میل افراد به حضور دوباره در محیط های کالبدی موثر باشد. در حقیقت، فقدان امنیت در فضاهای سکونتی موجب کاهش حضور ساکنین در این فضاها و در نتیجه عدم رضایتمندی و سرزندگی محیطی شده است. بنابراین اولین و مهمترین گام برای پدیداری سرزندگی در محیط های ساخته شده، لزوم برقراری امنیت در آن است. در این پژوهش فرض بر آن است که نحوه طراحی فضاهای کالبدی می تواند در مورد استفاده قرار گرفتن یا عدم استفاده افراد از آن فضا تاثیر بسزایی داشته باشد. هدف از پژوهش پیش رو شناسایی آن دسته از عواملی است که موجبات امنیت را در فضای سکونتی فراهم می آورد. دو خانه بومی گرگان نیز جهت بررسی عوامل ایجابی به دست آمده و مقایسه آن با شرایط کنونی انتخاب شده اند. این پژوهش به لحاظ هدف کاربردی است. روش گردآوری داده ها نیز توصیفی تحلیلی و بخشی از آن به صورت میدانی است. تحلیل داده ها نیز مبتنی بر این مقاله است که برگرفته از بخشی از پایان نامه مهتاب اسماعیل پور با عنوان طراحی مجتمع مسکونی ۱۰۰ واحدی در گرگان با رویکرد سرزندگی می باشد که با همکاری حمزه غلامعلی زاده در دانشگاه گیلان در حال انجام است. ارزیابی و استدلال منطقی صورت گرفته است. یافته های این پژوهش حاکی از آن است که مولفه امنیت به عنوان متغیر مستقل در ایجاد احساس سرزندگی و رضایتمندی در محیط های سکونتی ایفا نقش می کند.