اثربخشی درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی بر علائم اضطراب، تحمل پریشانی و دشواری در تنظیم هیجان زنان دارای اضطراب فراگیر

اضطراب فراگیر از شایع ترین اختلالات روانی است که مشخصه اصلی آن اضطراب و نگرانی مفرط می باشد که با واقعه یا شرایطی که کانون نگرانی است تناسبی ندارد. پژوهش حاضر با هدف اثربخشی درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی بر علائم اضطراب، تحمل پریشانی و دشواری در تنظیم هیجان زنان دارای اضطراب فراگیر انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری یک ماهه بود . بدین منظور از بین زنان مراجعه کننده به فرهنگسراهای شهر اصفهان در سال ۱۳۹۹به روش نمونه گیری هدفمند ۳۰ نفر از افرادی که دارای نمره بالاتر از نقطه برش در پرسشنامه اضطراب فراگیر اسپیتزر و همکاران (۲۰۰۶) و دارای معیارهای ورود به مطالعه بودند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند (هر گروه ۱۵ نفر). ابزار های پژوهش شامل پرسشنامه های اضطراب و افسردگی ( زیگموند و اسنیث،۱۹۸۳)، اختلال اضطراب فراگیر (اسپیتزر و همکاران،۲۰۰۶)، تحمل پریشانی(سیمونز و گاهر، ۲۰۰۵) و دشواری در تنظیم هیجان(گرتز و رومر،۲۰۰۴) بود. برای آزمودنی های گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی بر اساس بسته مک کی و وست (۲۰۱۶) اجرا شد. نتایج تحلیل واریانس اندازه های تکراری حاکی از کاهش معنادار علائم اضطراب، تحمل پریشانی و دشواری در تنظیم هیجان در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل بود(۰۵/۰>p). باتوجه به یافته های پژوهش، می توان از درمان کارآمدی هیجانی به عنوان یک روش مداخله ای سودمند برای کاهش علائم اضطراب، تحمل پریشانی و دشواری در تنظیم هیجان زنان دارای اضطراب فراگیر بهره برد.

Keywords:

درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی , علائم اضطراب , تحمل پریشانی , دشواری در تنظیم هیجان , اضطراب فراگیر