اثر بخشی آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد معنوی - مذهبی اسلام محور بر آشفتگی روانشناختی، احساس گناه و کیفیت رابطه زناشویی ادراک شده مادران دانش آموزان کم توان ذهنی آموزش پذیر

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد معنوی – مذهبی اسلام محور بر آشفتگی روان شناختی، احساس گناه و کیفیت رابطه زناشویی ادراک شده مادران دانش آموزان کم توان ذهنی آموزش پذیر بود. این پژوهش، مطالعه ای نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و گروه کنترل بود؛ جامعه آماری کلیه مادران دانش آموزان کم توان ذهنی آموزش پذیر که در سال تحصیلی ۱۳۹۹-۱۴۰۰ در مدارس ابتدایی استثنایی شهر تبریز پرونده داشته و مشغول تحصیل بودند، شامل می شد. از این بین ۲۴ نفر نمونه بصورت جایگذین تصادفی در ۲ گروه ۱۲ نفری گروه آزمایش و گروه کنترل انتخاب شدند. با توجه به ساخت و اهداف تحقیق، از روش نمونه گیری هدفمند برای انتخاب نمونه استفاده شد. ابزار های مورد استفاده، پرسشنامه آشفتگی روان شناختی داس (۱۹۹۵) و مقیاس کیفیت رابطه ادراک شده فلچر (۲۰۰۲) بود. گروه آزمایش برنامه آموزش رویکرد معنوی – مذهبی (۱۱ جلسه) و گروه کنترل برنامه آموزشی دریافت نکردند. نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیری نشان داد آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد معنوی – مذهبی اسلام محور بر آشفتگی روان شناختی، احساس گناه و کیفیت رابطه زناشویی ادراک شده مادران دانش آموزان کم توان ذهنی آموزش پذیر اثر بخش است. براساس نتایج بدست آمده از این پژوهش می توان بیان کرد،آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد معنوی - مذهبی اسلام محور می تواند به عنوان مداخله تکمیلی جهت کاهش و بهبود مشکلات روان شناختی مادران دانش آموزان کم توان ذهنی به کار رود.

Keywords:

احساس گناه