مقایسه اثربخشی آموزش مهارت های زندگی تحصیلی و خود تنظیمی انگیزشی بر تعلل ورزی تحصیلی دانش آموزان دختر تبریز

هدف از این تحقیق، مقایسه اثربخشی مهارت های زندگی تحصیلی و خود تنظیمی انگیزشی بر تعلل ورزی تحصیلی بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و طرح تحقیق پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه مورد مطالعه ۳۱۱۸۰ نفر از دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تبریز در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۴۰۱ بودند. براساس جدول کوهن و به شیوه تصادفی خوشه ای، ۷۷ نفر دانش آموز انتخاب و به طور تصادفی در گروه های آزمایش و کنترل جایگزین شدند. به دنبال آن متغیرهای وابسته در مرحله پیش آزمون در هر سه گروه اندازه گیری شدند. سپس گروه اول یک دوره آموزش مهارت های زندگی تحصیلی را در ۸ جلسه دریافت کرد و گروه دوم ۸ جلسه آموزش راهبردهای خودتنظیمی انگیزش را طی کرد و گروه سوم (کنترل) نیز هم زمان به برنامه های عادی کلاسی خود ادامه داد. برای سنجش متغیرهای مورد پژوهش از مقیاس تعلل ورزی تحصیلی سولومون و راث بلوم (۱۹۸۴) استفاده شد. تحلیل داده ها در سطح توصیفی از طریق شاخص های مرکزی و پراکندگی و در سطح استنباطی با استفاده از آزمون آماری کوواریانس تک متغیره انجام شد. یافته ها نشان داد که آموزش های مبتنی بر مهارت های زندگی تحصیلی و راهبردهای خودتنظیمی انگیزشی بر کاهش تعلل ورزی تحصیلی در دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه تاثیر دارد. همچنین میزان اثربخشی آموزش راهبردهای خودتنظیمی انگیزش بر تعلل ورزی به طور معناداری بیشتر از آموزش مهارت های زندگی تحصیلی بود. براساس نتایج این پژوهش آموزش راهبردهای خودتنظیمی انگیزش راه حل کارامدتری برای مداخله در تعلل ورزی تحصیلی دانش آموزان است.

Keywords:

مهارت های زندگی تحصیلی , خود تنظیمی انگیزشی , تعلل ورزی تحصیلی