اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر خودتفسیری و تنظیم هیجان بین فردی در دختران دچار اختلال بدریخت انگاری بدن

هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین تاثیر آموزش تنظیم هیجان بر خودتفسیری و تنظیم هیجان بی نفردی در دختران دچار اختلال بدریخت انگاری بدن بود. این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون به همراه گروه آزمایش و گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی دختران دچار اختلال بدریخت انگاری بدن در کلینیک پویش فهیم شهر تهران در سال ۱۴۰۰ تشکیل دادند، که از بین آنان تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه گواه (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش مقیاس اصلاح شده ییل_براون برای اختلال بدشکلی بدن، پرسشنامه خودتفسیری هاردین و پرسشنامه تنظیم هیجان بین فردی هافمن بودند. گروه آزمایش مهارت تنظیم هیجان مبتنی بر مدل گراس در طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای دریافت نمودند. نتایج نشان داد که آموزش تنظیم هیجان بر خودتفسیری و تنظیم هیجان بین فردی در دختران دچار اختلال بدریخت انگاری بدن تاثیر معنادار داشته است (۰/۰۵>P). بر اساس یافته های پژوهش می توان گفت که آموزش تنظیم هیجان منجر به کاهش خودتفسیری مستقل، افزایش تنظیم هیجانی بین فردی دختران دچار اختلال بدریخت انگاری بدن شده است.

Keywords:

تنظیم هیجان , خودتفسیری , تنظیم هیجانی , بدریخت انگاری بدن