اثربخشی زندگی درمانی بر اشتیاق به زندگی، امید به زندگی و پیروی کلی و اختصاصی زنان مبتلا به دیابت نوع دو

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی زندگی درمانی بر اشتیاق به زندگی، امید به زندگی و پیروی کلی و اختصاصی زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود. این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه زنان مبتلا به دیابت نوع دو مراجعه کننده به کلینیک تخصصی دیابت شهرستان ساری در سال ۱۴۰۱ با تعداد ۴۲ نفر بود. برای انتخاب نمونه ۳۰ نفر از این افراد که تشخیص دیابت نوع دو را دریافت کرده بودند و معیارهای ورود به مطالعه را داشتند با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره کنترل و آزمایش قرار گرفتند سپس در هر دو گروه در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری پرسشنامه های اشتیاق به زندگی، امید به زندگی و پیروی کلی و اختصاصی در اختیار آزمودنی ها قرار گرفت. مداخله زندگی درمانی برای گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه (گروهی و هفتگی) ۹۰ دقیقه ای انجام پذیرفت. برای گروه کنترل مداخله آموزشی صورت نگرفت. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس آمیخته به وسیله نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشاد دادند زندگی درمانی در زنان مبتلا به دیابت نوع دو به ترتیب برای متغیر های اشتیاق به زندگی (F=۱۴/۳۱۸ ، P=۰/۰۰۱ ، n=۰/۳۳۸)، امید به زندگی (F=۱۵/۱۴۷ ، P=۰/۰۰۱ ، n=۰/۳۵۱)، پیروی کلی (F=۶/۶۶۳ ، P=۰/۰۱۵ ، n=۰/۱۹۲) و پیروی اختصاصی (F=۹/۶۹۷ ، P=۰/۰۰۴ ، n=۰/۲۵۷) اثر بخش بود و این نتیجه تا زمان پیگیری نیز تداوم داشت که می توان از این درمان در کنار سایر روش های درمانی پزشکی در درمانگاه های مختص دیابت در جهت کاهش نیازها و مشکلات روانشناختی زنان مبتلا به این بیماری بهره برد.

Keywords:

زندگی درمانی , اشتیاق به زندگی , امید به زندگی , پیروی کلی و اختصاصی , دیابت نوع دو