مقایسه اثربخشی درمان پردازش شناختی و درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی بر اعتماد بین فردی، بخشش بین فردی و صمیمیت زنان آسیب دیده از ترومای پیمان شکنی همسر

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان پردازش شناختی و درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی بر اعتماد بین فردی، بخشش بین فردی و صمیمیت زنان آسیب دیده از ترومای پیمان شکنی همسر بود. این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون _ پس آزمون و گروه گواه و پیگیری ۲ ماهه بود. جامعه آماری زنان آسیب دیده از پیمان شکنی همسر مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان بودند، ۴۲ نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند (هر گروه ۱۴ نفر). دو گروه درمانی هر یک به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای، درمان پردازش شناختی (رسیک، مونسون، چارد، ۲۰۱۶) و درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی (مک کی و وست،۲۰۱۶) را دریافت نمودند و گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت ننمود. ابزار پژوهش پرسشنامه های اعتماد بین فردی (رمپل و هولمز، ۱۹۸۶) و بخشش بین فردی (احتشام زاده و همکاران، ۱۳۸۹) و صمیمیت (واکر و تامپسون ،۱۹۸۳) بود. داده های پژوهش با روش تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر انجام گرفت. نتایج نشان داد در هر دو روش درمان در بهبود متغیرهای اعتماد در روابط بین فردی، بخشش بین فردی و صمیمیت در زنان آسیب دیده از پیمان شکنی همسر با گروه گواه تفاوت معنادار وجود دارد (۰/۰۱>p). و در مقایسه دو روش درمان، مداخله درمان پردازش شناختی اثربخش تر از درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی در متغیرهای پژوهش بود. یافته های این پژوهش نشان داد می توان از درمان پردازش شناختی و درمان مبتنی برکارآمدی هیجانی در کاهش مشکلات زنان آسیب دیده از ترومای پیمان شکنی همسر استفاده نمود.

Keywords:

پردازش شناختی , کارآمدی هیجانی , اعتماد , بخشش , صمیمیت.