اثربخشی طرح واره درمانی بر انعطاف پذیری روان شناختی و سازگاری پس از طلاق در زنان مطلقه

طلاق یکی از مهم ترین دلایل بر هم زننده بهداشت روان افراد است که می تواند موجب بروز آسیب های روانی و اجتماعی بسیاری گردد، لذا انعطاف پذیری روان شناختی و سازگاری پس از طلاق به عنوان چارچوبی به منظور درک آسیب شناسی روانی و سلامت روان مطرح می گردد. از این رو هدف مطالعه ی حاضر، بررسی اثربخشی طرح واره درمانی بر انعطاف پذیری روان شناختی و سازگاری پس از طلاق در زنان مطلقه بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه ی آماری پژوهش شامل تمامی زنان مطلقه ساکن شهر شیراز در سال ۱۴۰۰ بود. به روش نمونه گیری هدفمند تعداد ۴۰ نفر انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. افراد گروه آزمایش به مدت هشت جلسه هر هفته یک بار مورد آموزش طرح واره درمانی قرار گرفتند. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه ی انعطاف پذیری روان شناختی دنیس و وندروال (۲۰۱۰) و پرسشنامه ی سازگاری پس از طلاق فیشر (۱۹۷۶) استفاده شده است. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل واریانس اندازه های مکرر استفاده شد. نتایج نشان داد که طرح واره درمانی انعطاف پذیری روان شناختی و سازگاری پس از طلاق را بهبود می بخشد (۰۵/۰>p). از این رو، آموزش مبتنی بر طرح واره درمانی جهت افزایش انعطاف پذیری روان شناختی و سازگاری پس از طلاق در زنان مطلقه پیشنهاد می گردد.

Keywords:

انعطاف پذیری روان شناختی , سازگاری پس از طلاق , طرح واره درمانی.