شهرسازی نوین با فناوری های هوشمند شهرسازی

برنامه ریزی شهر هوشمند در طول زمان دستخوش تغییرات بنیادی شده و شهر هوشمند نوین با رویکردی متفاوت به تبیین هوشمندی در شهر و شهر مشارکتی بدل شده است. بدون شک این تعریف جدید از شهر هوشمند، اثرات قابل توجهی در فرم و فرآیند طراحی شهری خواهد داشت. با مروری بر مطالعات گذشته و بررسی وضعیت موجود شهرها و نوع اثر فناوری های نوین بر شهرهای پیشرفته می توان رد پای تولد نسل جدید از شهرهای هوشمند را در ادبیات علمی و حرفه ای جهان مشاهده کرد. پیشرفت فناوری و ظهور امکانات جدید برآمده از آن منجر به تولد مفاهیم نوینی در مفهوم شهر هوشمند و در نتیجه تغییر فرآیند طراحی و برنامه ریزی برای شهر هوشمند شده است. لکن، به واسطه ارتباط مفهومی و ماهیتی مفهوم شهر هوشمند با فناوری و دستاوردهای آن، می توان بیان نمود که مفهوم شهر هوشمند، در طول زمان تغییر کرده و واجد ماهیتی پویا است و همگام شدن با این تغییرات در فرایند شهرسازی ضروری است. مفهوم شهر هوشمند به نظر مبهم می آید اول به خاطر این حقیقت است که راه های زیادی برای هوشمند بودن وجود دارد دوم به این خاطر است که از این مفهوم به عنوان ابزاری برای ارتقاء موقعیت ها و زندگی شخصی استفاده می شود در حالی که بایستی به عنوان یک استراتژی برای هوشمندتر شدن مورد استفاده قرار گیرد. در واقع شاید اگر به جای این که به دنبال تعریف دقیق مفهوم شهر هوشمند باشیم بگوئیم چه چیزی شهر هوشمند نیست راحت تر بتوان با مفهوم شهر هوشمند آشنا شد. سه جنبه مهم شهر هوشمند عوامل نهادی، عوامل فناوری و عوامل انسانی هستند و در ادغام یکپارچه این سه عامل است که شش زمینه اصلی شهر هوشمند تحت عناوین جامعه هوشمند، اقتصاد هوشمند، دولت هوشمند، جابجایی هوشمند، محیط زیست هوشمند و زندگی هوشمند شکل می گیرد. از یک سو این شش زمینه ابزار کارآمد نمودن دولت در مدیریت و حکمروایی شایسته می باشند از سوی دیگر موفقیت شهر هوشمند به وسیله سرمایه و تکنولوژی نیست و وابسته به رهبری جامعه و همکاری درون گروهی تحت لوای حکمروایی شایسته شهری است. لذا الگوی توسعه پایدار به دگرگونی شالوده ای در سبک زندگی و حکمروایی جوامع جهان نیاز دارد.

Keywords:

شهر دیجیتال , gis , آینده نگاری شهری , تراکم جمعیتی , مدیریت هوشمند شهری , سرمایه هوشمندسازی