تاثیر انعطاف پذیری استراتژیک از طریق متغیر میانجی رفتار نوآورانه بر عملکرد تجاری شرکتهای کوچک و متوسط مورد مطالعه صنعت نفت و گاز

تحولات سریع در محیط کسب و کار جهانی سازمان ها را وادار نموده است تا به طور مستمر توانمندی های خود را در مواجهه با تغییرات محیطی افزایش دهند. یکی از مهم ترین این توانمندی ها، انعطاف پذیری استراتژیک است که به سازمان ها امکان می دهد در مواجهه با عدم قطعیت های محیطی منابع خود را بازآرایی کرده و مسیرهای جدیدی برای بقا و رشد شناسایی کنند. از سوی دیگر، نوآوری به ویژه در سطح رفتار کارکنان موتور محرک اصلی ارتقای عملکرد سازمانی محسوب می شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر انعطاف پذیری استراتژیک از طریق متغیر میانجی رفتار نوآورانه بر عملکرد تجاری شرکت های کوچک و متوسط مورد مطالعه صنعت نفت و گاز است. این پژوهش توصیفی-همبستگی و جامعه آماری شامل مسئولان شرکت های کوچک و متوسط نفت و گاز می باشد که بر اساس جدول مورگان تعداد نمونه ۲۵۰ نفر به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه انعطاف پذیری استراتژیک سانچز (۱۹۹۵)، پرسشنامه عملکرد تجاری مامون و همکاران (۲۰۱۱) و پرسشنامه رفتار نوآورانه هولمن و همکاران (۲۰۱۲) استفاده شده است. برآوردها با نرم افزار SPSS۲۳ و مدل سازی معادلات ساختاری به روش کمترین مربعات جزئی با استفاده از نرم افزار SmartPLS انجام شده است. نتایج نشان داد که انعطاف پذیری استراتژیک علاوه بر اثر مستقیم بر عملکرد تجاری از طریق رفتار نوآورانه نیز تاثیر مثبت و معناداری بر عملکرد تجاری شرکت های کوچک و متوسط صنعت نفت و گاز دارد.

Keywords:

انعطاف پذیری استراتژیک , رفتار نوآورانه , عملکرد تجاری