هوش مصنوعی در طراحی مجتمع های مسکونی با محوریت کیفیت زندگی

در دهه های اخیر هوش مصنوعی (AI) تحولی اساسی در فرآیند طراحی معماری ایجاد کرده است، به ویژه در حوزه مسکن شهری. این مقاله به بررسی کاربردهای نوین AI در طراحی مجتمع های مسکونی با محوریت ارتقای کیفیت زندگی ساکنان می پردازد. با تحلیل گسترده ادبیات بین المللی و داخلی، شاخص های کیفیت زندگی شامل آرامش روانی، تعامل اجتماعی، حس تعلق مکانی، ادراک فضایی و دسترسی به منابع محیطی شناسایی شده اند. رویکرد تحقیق تلفیقی از چارچوب نظری انسان محور و الگوریتم های هوش مصنوعی است به گونه ای که AI نه به عنوان جایگزین خلاقیت معمار، بلکه به عنوان همکار داده محور و پشتیبان تصمیم گیری عمل می کند. یافته ها نشان می دهند که بهره گیری هدفمند از AI در طراحی مجتمع های مسکونی می تواند موجب بهینه سازی چیدمان فضایی، کاهش استرس، افزایش تعامل اجتماعی و ارتقای رضایت کلی ساکنان شود، در حالی که چالش هایی همچون محدودیت داده های بومی، مسائل اخلاقی و همگن سازی فرم ها نیازمند توجه ویژه هستند. این پژوهش چارچوبی نظری و عملی برای طراحی انسان محور مبتنی بر AI ارائه می دهد و مسیر پژوهش های بعدی در حوزه تلفیق فناوری و کیفیت زندگی شهری را روشن می سازد.

Keywords:

هوش مصنوعی , طراحی مجتمع مسکونی , کیفیت زندگی ساکنان , تجربه فضایی , طراحی انسان محور