ارزیابی راهبردهای طراحی چرخه ای در معماری با تاکید بر بازیافت مصالح در پایان عمر ساختمان

در دهه های اخیر، رویکرد «معماری چرخه ای» به عنوان پاسخی نوین به مدل سنتی اخذ - تولید - دورریختن در صنعت ساختمان مطرح شده است. این پژوهش با عنوان «ارزیابی راهبردهای طراحی چرخه ای در معماری با تاکید بر بازیافت مصالح در پایان عمر ساختمان» دنبال می کند که چگونه می توان با بهره گیری از راهبردهای طراحی مصالح و فرآیندهای ساخت و ساز، ساختمان هایی طراحی کرد که بیشترین امکان بازیافت و استفاده مجدد مصالح را در پایان عمر خود داشته باشند. روش پژوهش ترکیبی و مبتنی بر تحلیل کتابخانه ای و معیارسنجی است. نخست مرور نظام مند ادبیات حوزه معماری چرخه ای، ارزیابی چرخه عمر ساختمان و بازیافت مصالح انجام شده است؛ سپس چارچوب مفهومی پیشنهادی برای ارزیابی راهبردها تدوین گردیده است. یافته ها نشان می دهند که سه گروه اصلی راهبرد یعنی «طراحی برای جداسازی»، «مدیریت مصالح با قابلیت بازیافت» و «مدل های تامین و مصرف دایره ای»، سهم چشمگیری در تحقق معماری چرخه ای دارند؛ با این حال موانعی نظیر فقدان داده های دقیق چرخه عمر مصالح، نبود ابزارهای سنجش یکپارچه و هزینه های بالای اولیه همچنان محدود کننده اند. نتیجه گیری این است که برای دستیابی به مقیاس پذیری معماری چرخه ای، تدوین استانداردها، ارتقای دانش فنی معماران و بهره گیری از نظام مالی تشویقی ضروری است. این پژوهش می تواند راهنمایی برای طراحان، کارفرمایان و سیاست گذاران باشد تا ساختمان هایی با ردپای کمتر زیست محیطی و با قابلیت بازیافت بیشتر را در محیط شهری ایران طراحی کنند.

Keywords:

معماری چرخه ای , بازیافت مصالح ساختمانی , طراحی , پایدار , چرخه عمر ساختمان