طراحی مجتمع های مسکونی با رویکرد تاب آوری اقلیمی در مواجهه با تغییرات آب و هوایی

تغییرات آب و هوایی و پیامدهای آن از جمله افزایش دما، کاهش منابع آبی و ناپایداری زیست محیطی، چالش های اساسی در طراحی و بهره برداری از مجتمع های مسکونی ایجاد کرده است. در چنین شرایطی، طراحی با رویکرد تاب آوری اقلیمی به عنوان راهکاری کلیدی برای ارتقای پایداری کالبدی و زیست محیطی مطرح می شود. این پژوهش با هدف شناسایی مولفه ها و راهبردهای طراحی مجتمع های مسکونی تاب آور در برابر تغییرات اقلیمی انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای منابع علمی می باشد. ابتدا مفاهیم پایه ای تاب آوری، طراحی اقلیمی و پایداری زیست محیطی مورد بررسی قرار گرفته و سپس عوامل موثر بر تاب آوری مجتمع های مسکونی در سه بعد کالبدی، عملکردی و زیست محیطی تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از طراحی غیرفعال اقلیمی (نظیر تهویه طبیعی، سایه اندازی، بهره گیری از انرژی خورشیدی و استفاده از مصالح بوم سازگار)، انعطاف پذیری فضایی و مدیریت هوشمند انرژی و آب از مهم ترین مولفه های ارتقای تاب آوری اقلیمی در مجتمع های مسکونی هستند، همچنین نتایج حاکی از آن است که تلفیق رویکردهای سنتی معماری ایران با فناوری های نوین می تواند موجب کاهش آسیب پذیری مجتمع های مسکونی در برابر نوسانات اقلیمی شود.

Keywords:

تاب آوری , اقلیمی , طراحی مجتمع های مسکونی , پایداری زیست محیطی , تغییرات آب و هوایی , طراحی اقلیمی