نقش معماری پایدار در کاهش مصرف انرژی ساختمان ها با تاکید بر اقلیم شهری ایران

افزایش مصرف انرژی در بخش ساختمان به ویژه در شهرهای ایران یکی از مهم ترین چالش های توسعه شهری محسوب می شود. این پژوهش با هدف بررسی نقش معماری پایدار در کاهش مصرف انرژی ساختمان ها با تاکید بر ویژگی های اقلیمی مناطق شهری ایران انجام شده است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی است و داده ها از منابع کتابخانه ای و مطالعات موردی ساختمان های پایدار داخلی گردآوری شده اند. در این تحقیق اصول طراحی غیرفعال شامل جهت گیری مناسب بنا، استفاده از مصالح بومی با ظرفیت حرارتی بالا، بهره گیری از تهویه طبیعی و طراحی سایه بان ها و جداره های هوشمند مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج نشان می دهد به کارگیری راهبردهای اقلیمی در طراحی معماری به ویژه در اقلیم های گرم و خشک و سرد می تواند مصرف انرژی را تا ۴۰ درصد کاهش دهد و شرایط آسایش حرارتی ساکنان را به طور چشمگیری بهبود بخشد، همچنین هماهنگی میان فرم ساختمان، بافت شهری و فناوری های نوین انرژی عامل کلیدی در دستیابی به توسعه پایدار شهری محسوب می شود. در نهایت، یافته ها تاکید دارند که رویکرد معماری پایدار نه تنها ابزاری برای صرفه جویی در انرژی بلکه مسیری برای ارتقای کیفیت زیست محیطی و افزایش تاب آوری شهرهای ایران است.

Keywords:

معماری پایدار , مصرف انرژی , اقلیم شهری , طراحی غیرفعال , توسعه پایدار