طراحی طرح توسعه مجتمع دریایی تفریحی - توریستی بندر شهرستان فریدونکنار با رویکرد زمینه گرایی در معماری

تحول، خلاقیت و نوآوری از مهم ترین ویژگی های بشر است. انسان خلاق با ایجاد شرایط نوین و بهینه همواره می کوشد تا بستر رسیدن به سعادت و تحقق آرزوهای خود را فراهم سازد و رشد و تکامل خود را در این مسیر تضمین کند. انسان امروزی با استفاده از تکنولوژی و صنعت که محصول خود اوست در تلاش است تا بر محیط خود تسلط یافته و نقش خود را بر کره زمین پررنگ تر سازد. وظیفه معمار نیز هموار ساختن مسیر حرکت انسان ها و سوق دادن آنها به سوی سکون و آرامش در ضمن پویایی و تحرک است. مسافرت و گردشگری به عنوان یکی از بزرگ ترین و متنوع ترین صنایع، امروز منبع درآمد، اشتغال و توسعه زیربنایی کشورها به ویژه کشورهای در حال توسعه محسوب می شود. مسیرهای آبی به عنوان یکی از امن ترین و مفرح ترین گزینه های حمل و نقل و سفر همواره مطرح بوده اند. پایانه ها به عنوان ورودی و خروجی شهر بناهای چند منظوره ای هستند که نقش کارکردی مهمی در خدمات دهی به مسافران، همراهان و شهروندان دارند. در این مقاله مجتمع دریایی نیز بررسی شده که با توجه به تفاوت نوع سفر، حرکت آرام کشتی ها بر روی آب و تنوع کمتر ساعات حرکت نسبت به سفرهای جاده ای یا هوایی، فضایی آرام تر و مناسب برای تعامل فرهنگی میان شهروندان و مسافران فراهم می آورد. پایانه دریایی مفصلی میان خشکی و دریا است؛ مکانی موقتی که تجربه ای متفاوت برای مسافران ایجاد می کند و با امتداد سایر اجزای شهر ساختاری ممتد و دامنه دار را در ساحل شکل می دهد.

Keywords:

زمینه گرایی , مجتمع دریایی تفریحی , فریدونکنار