جایگاه راستی در منظومه ارزشی فردوسی و تاثیر آن بر هویت ایرانی

مفهوم «راستی» از بنیادی ترین مولفه های اندیشه ایرانی و به ویژه جهان بینی فردوسی است. شاهنامه نه تنها سرگذشت پادشاهان و پهلوانان ایران باستان را روایت می کند بلکه نظامی اخلاقی و هستی شناختی را ترسیم می نماید که در آن، راستی جوهر همه ی ارزش ها و معیار سنجش انسان و قدرت است. فردوسی، شاعر خرد و اخلاق، راستی را فراتر از یک صفت فردی دانسته و آن را اساس نظم اجتماعی و دوام فرهنگ ایرانی معرفی می کند. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و با رویکرد تحلیل محتوای متون ادبی به بررسی جایگاه راستی در منظومه ارزشی فردوسی و تاثیر آن بر شکل گیری هویت ایرانی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که راستی شاهنامه مفهومی چندوجهی است که با خرد، داد، دین و انسانیت پیوند دارد و در طی قرون متمادی در شکل گیری وجدان اخلاقی ایرانیان نقش بنیادین داشته است.

Keywords:

فردوسی , شاهنامه , راستی , خرد , هویت ایرانی , اخلاق