نیکی به مثابه جوهر جاودانگی در اندیشه فردوسی و پیوند آن با فلسفه حیات

پژوهش حاضر به بررسی و تفسیر مفهوم «نیکی» در اندیشه فردوسی می پردازد و آن را به عنوان گوهر جاودانگی انسان در بافت حماسی و اخلاقی شاهنامه تحلیل می کند. از دیدگاه فردوسی نیکی تنها یک ویژگی اخلاقی نیست بلکه راهی است برای رسیدن به تداوم معنوی و وجودی انسان در پهنه هستی. این پژوهش با روش تفسیر تحلیلی و بر پایه مطالعه عمیق، متون نمونه های برجسته شاهنامه را در ارتباط با دیدگاه های فلسفی درباره معنای زندگی از افلاطون تا ملاصدرا مورد بررسی قرار می دهد تا رابطه میان نیکی و جاودانگی را در پرتو اندیشه های اخلاقی ایرانی و فلسفه وجود انسان آشکار کند. نتایج نشان می دهد که فردوسی نیکی را اصلی فرازمانی و بنیادین می داند که در پیوند با خرد و آزادی اراده انسان را از مرگ طبیعی فراتر می برد و او را به نوعی ماندگاری معنوی و تاریخی می رساند. در نگاه نیک کرداری سرچشمه پیوند انسان با ذات جهان و عامل زنده ماندن نام و معنا در چرخه هستی است. بدین سان، اندیشه فردوسی بر این باور استوار است که معنای راستین زندگی تنها از طریق کردار نیک و پیروی از خرد به دست می آید.

Keywords:

فردوسی , نیکی , جاودانگی , فلسفه , زندگی , خرد , اخلاق ایرانی , شاهنامه