زبان زنانه در اشعار راضیه موسوی بر اساس نظریه رابین لیکاف

این پژوهش به بررسی ویژگی های زبان زنانه در اشعار راضیه موسوی می پردازد و می کوشد نشان دهد چگونه زبان زنان در متون ادبی بازتاب دهنده تجربه ها، احساسات و جایگاه اجتماعی آنان است. چارچوب نظری تحقیق بر اساس نظریه رابین لیکاف و مطالعات زبانشناسی اجتماعی زنان شکل گرفته است و شاخصه های اصلی زبان زنانه شامل توجه به جزئیات، کاربرد واژه های تاکیدی، تردیدنماها، واژه های عاطفی و واژه های زنانه صریح و ضمنی مورد توجه قرار گرفته اند. داده های پژوهش از تحلیل محتوای مجموعه اشعار موسوی استخراج شده و با رویکرد توصیفی-تحلیلی بررسی شده اند. نتایج نشان می دهد زبان زنانه در آثار موسوی به گونه ای ساختار یافته و هدفمند به بازنمایی هویت، احساسات و تجربیات زیسته زنان می پردازد و در عین حال موقعیت اجتماعی آنان را انعکاس می دهد. این مطالعه اهمیت تحلیل ویژگی های زبانی زنان را در فهم بهتر متن های ادبی زنانه برجسته می سازد و نشان می دهد که زبان علاوه بر نقش ارتباطی، ابزار مهمی برای بازنمایی روانی و اجتماعی زنان است. یافته های این پژوهش می تواند مبنای مطالعات آینده در حوزه زبان و جنسیت و تحلیل متون ادبی زنانه قرار گیرد.

Keywords:

زبان زنانه , رابین لیکاف , غزل معاصر , راضیه موسوی