بازنمایی روابط انسانی در شعر «زمستان» مهدی اخوان ثالث

شعر «زمستان» مهدی اخوان ثالث از مهمترین نمونه های شعر اجتماعی معاصر فارسی به شمار می رود که تصویری نمادین و در عین حال ملموس از وضعیت انسان و روابط انسانی در جامعه ای سرد و ناامید ارائه می دهد. در این شعر روابط میان افراد دچار گسست شده و جای خود را به سکوت، بی اعتمادی و انزوا داده است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی به بررسی بازنمایی روابط انسانی در شعر «زمستان» می پردازد و نشان می دهد که اخوان ثالث چگونه با بهره گیری از نماد فصل زمستان، زبان سرد، تصاویر ساده اما تاثیرگذار و لحنی گزارش گونه فروپاشی ارتباطات انسانی را به تصویر می کشد. نتایج این بررسی حاکی از آن است که در جهان شعری «زمستان»، انسان ها از یکدیگر فاصله گرفته اند و حتی ابتدایی ترین شکل ارتباط، یعنی سلام کارکرد خود را از دست داده است. این مقاله می کوشد با زبانی ساده و تحلیلی گوشه ای از نگاه اجتماعی اخوان ثالث به مناسبات انسانی را روشن سازد.

Keywords:

اخوان ثالث , زمستان , روابط انسانی , شعر اجتماعی , انزوا