مقایسه آموزش سنتی و آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی در زبان و ادبیات فارسی

ساخته پیشرفت شتابان فناوری های هوشمند در دهه اخیر نظام آموزش زبان و ادبیات فارسی را با دگرگونی هایی روبه رو کرده است. پژوهش حاضر با طرح این پرسش که آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی تا چه اندازه در مقایسه با روش های سنتی، قادر است یادگیری اثربخش تری در حوزه زبان و ادبیات فارسی ایجاد کند به بررسی تفاوت ها و قابلیت های هر دو رویکرد می پردازد. هدف اصلی پژوهش تبیین میزان کارآمدی این دو شیوه در ابعاد فهم و تحلیل متون ادبی، یادگیری دستور زبان، تقویت مهارت های نوشتاری و افزایش انگیزش فراگیران است. روش به کار گرفته شده در این پژوهش توصیفی-تحلیلی و کتابخانه ای با رویکرد مقایسه ای است و داده ها از طریق تحلیل نمونه های آموزشی، بررسی عملکرد فراگیران و تحلیل کارکردهای هوش مصنوعی گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهد که هیچ یک از دو شیوه به تنهایی پاسخگوی نیازهای آموزشی امروز نیست؛ بلکه تلفیق سنجیده آنها در قالب الگوی آموزش تلفیقی می تواند بیشترین کارآمدی و پایداری یادگیری را فراهم آورد. این الگو ضمن حفظ ارزش های فرهنگی آموزش سنتی از قابلیت های هوش مصنوعی بهره می گیرد و چارچوبی نوین و کارآمد برای حل مسائل زبان و ادبیات فارسی پدید می آورد.

Keywords:

زبان و ادبیات فارسی , هوش مصنوعی , آموزش سنتی , آموزش تلفیقی