توضیح دوره رشد و تکوین و بررسی ویژگیهای آن در باب هفتم گلستان

عربی زبان فارسی از خانواده زبان های هند و اروپایی و هند و ایرانی به شمار می رود. طبق تقسیم بندی صورت گرفته برای زبان فارسی می توان سه دوره زبانی و تحولات برای آن در نظر گرفت که شامل: ۱. زبان فارسی باستان ۲. زبان فارسی پهلوی یا میانه ۳. زبان فارسی دری یا نو است. این سه زبان به یکدیگر وابسته اند و هر یک دارای خصوصیات مربوط به خود است. زبان فارسی دری از قبل از اسلام وجود داشته و بعد از اسلام نیز حضور خود را در کنار زبان حفظ کرده است. این دوره خود به سه دوره تحولات تقسیم می شود: ۱. دوره رشد و تکوین ۲. دوره فارسی درسی ۳. دوره تحول و تطور. دوره رشد و تکوین از بعد از ورود اسلام تا قرن هفتم رواج داشته است. دوره رشد و تکوین تحولات زیادی را در دستگاه زبان به وجود می آورد. سعدی بزرگ نیز در قرن هفتم زندگی می کرده و با این اوضاع و رواج دوره رشد و تکوین و به موازات آن ویژگی های جدید مختص به خود، باعث تاثیر بر آثار سعدی از جمله گلستان وی شده است و ویژگی های این دوره در آثار سعدی من جمله گلستان به چشم می خورد. هدف کلی ما بررسی دوره رشد و تکوین و سپس معرفی و توضیح ویژگی های آن است و در ادامه به بررسی ویژگی های آن در باب هفتم از گلستان سعدی می پردازیم. روش کلی مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مطالعات متون و، موردی، آثاری است که مربوط به این موضوع می شود. در نتیجه این مقاله دوره رشد و تکوین زبان فارسی و منشاء شکل گیری آن بررسی و مشخص می شود و در ادامه ویژگی های مربوط به آن نیز بیان می شود و همچنین مطالعات این ویژگی ها در تمامی حکایت باب هفتم استخراج و بررسی می شود و منبع خوبی برای مطالعات پژوهشگران و ترغیب آن ها برای پرداختن به این موضوع می شود.

Keywords:

زبان فارسی دری , دوره رشد و تکوین , ویژگی های دوره رشد و تکوین , رشد و تکوین , گلستان