نشانه های عرفان عملی راستین از منظر حکمت متعالیه ملاصدرا

این مقاله به بررسی نشانه های عرفان عملی راستین در حکمت متعالیه ملاصدرا پرداخته است. ملاصدرا معتقد است که عرفان حقیقی صرفا یک تجربه ی قلبی نیست بلکه باید در پیوند با معرفت، علم و عمل باشد. در دیدگاه او، عقل و وحی دو منبع اصلی برای رسیدن به سلوک عرفانی و کشف حقیقت الهی هستند. ملاصدرا تاکید دارد که عرفان راستین باید در چهارچوب شریعت قرار گیرد و از اصول دینی و عقلانی فاصله نگیرد. ملاصدرا ویژگی های عارفان راستین را در محبت به خداوند، علم جویی، خضوع در برابر معارف الهی و الزام به عبادات می داند. او همچنین اشاره دارد که محبت به خدا نباید صرفا یک گرایش درونی باشد، بلکه باید در رفتار و اعمال سالک نمایان شود. علاوه بر این، ملاصدرا در بحث از سلوک حقیقی به لزوم پایبندی به شریعت و ولایت الهی تاکید دارد و بر این باور است که بدون این دو دستیابی به حقیقت ممکن نیست. این مقاله با استفاده از روش توصیفی تحلیلی، نشان می دهد که ملاصدرا چگونه عقل و وحی را به عنوان دو بال اصلی در عرفان راستین مطرح می کند و چگونه این دو منبع در کنار یکدیگر عمل کرده و به تکمیل سلوک عرفانی کمک می کنند. در نهایت مقاله به بررسی ارتباط میان عقل، وحی و شریعت در رسیدن به عرفان عملی راستین و تاثیر آن در ادراک حقیقت پرداخته است.

Keywords:

عرفان , راستین , حکمت متعالیه ملاصدرا , عقل خدادادی , وحی