ارزیابی اثر پارامترهای عملیات شکاف هیدرولیکی بر افزایش ضریب بازیافت نفت

با توجه به افت طبیعی تولید در مخازن بالغ و افزایش سهم مخازن کم تراوا و ناهمگن در برنامه های توسعه، شکاف هیدرولیکی به عنوان یکی از موثرترین روش های تحریک مخزن برای افزایش تولید و بهبود ضریب بازیافت نفت مطرح است. با این حال، موفقیت این عملیات به شدت به پارامترهای عملیاتی وابسته بوده و انتخاب نامناسب آنها می تواند علاوه بر افزایش هزینه، باعث افت رسانایی، شکست توزیع نامتوازن پروپانت و تشدید ریسک هایی مانند آب بری زودهنگام شود. هدف این پژوهش ارزیابی اثر پارامترهای عملیاتی موثر بر عملکرد شکاف هیدرولیکی و بررسی نقش آنها در افزایش ضریب بازیافت نفت با رویکرد سناریو محور و مبتنی بر خروجی های فنی و اقتصادی است. در این چارچوب پارامترهایی شامل نرخ تزریق، ویژگی های سیال شکافزایی، مقدار و مشخصات پروپانت، آرایش مراحل خوشه ها و نیز شرایط فلوبک و بهره برداری اولیه تحلیل شدند. نتایج نشان داد نرخ تزریق و نوع ویسکوزیته سیال کنترل کننده هندسه شکست و کیفیت انتقال پروپانت بوده و تنظیم افراطی آنها می تواند به شکست کم اثر یا رشد نامطلوب شکست منجر شود. در یک سناریوی میدانی، ترکیب یک شکست ۱۵۰ فوتی و چهار شکست ۷۵ فوتی حدود ۱۶۴ هزار بشکه تولید افزایشی در بازه ۸ ساله ایجاد کرده و با فرض قیمت نفت ۵۰ دلار و نرخ تنزیل ۱۰ درصد NPV در مقیاس حدود ۰٫۵ میلیون دلار گزارش شده است. همچنین پارامترهای بهره برداری پس از عملیات بر زمان بندی تولید اثر قابل توجهی دارند؛ به طوری که بازیافت سیال تزریقی از حدود ۷ تا ۹۳ درصد متغیر بوده و افزایش زمان shut-in از ۱ به ۱۰ روز بازیافت سیال را از حدود ۶۱ به ۴۶ درصد کاهش می دهد؛ زمان رخداد نفت نیز بین ۰ تا ۲۷۳ ساعت تغییر می کند. جمع بندی نتایج نشان می دهد افزایش بازیافت زمانی پایدار و اقتصادی خواهد بود که پارامترهای عملیاتی با تحلیل حساسیت عددی و با لحاظ ناهمگنی مخزن و شاخص های اقتصادی به صورت یکپارچه بهینه شوند.

Keywords:

شکاف هیدرولیکی , ضریب بازیافت نفت , پارامترهای عملیاتی , بهینه سازی اقتصادی