آسیب های عضله پکتورالیس ماژور در بدنسازی؛ مکانیسم ها، عوامل خطر و استراتژی های بازسازی – یک مرور ادبیات

آسیب های عضله پکتورالیس ماژور (PM) که زمانی نادر محسوب می شدند در سال های اخیر در میان بدنسازان و ورزشکاران قدرتی با افزایش تمرینات مقاومتی سنگین به ویژه در حرکت پرس سینه شیوع قابل توجهی یافته اند. این آسیب ها که اغلب در اثر بارگذاری اکسنتریک شدید رخ می دهند می توانند عملکرد ورزشی را به شدت مختل کرده و نیازمند استراتژی های توان بخشی هدفمند باشند. این مرور روایتی با هدف ترکیب و تحلیل ادبیات موجود درباره کشیدگی و پارگی عضله PM در بدنسازان با تمرکز بر مکانیزم های آسیب، عوامل خطر و روش های توان بخشی مبتنی بر شواهد انجام شده است. جستجوی سیستماتیک در پایگاه های Web of Science، Scopus، PubMed و Google Scholar برای شناسایی مطالعات انگلیسی زبان داوری شده منتشر شده در بازه زمانی ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۳ انجام شد. معیارهای ورود شامل مطالعاتی بود که به آسیب های PM در جمعیت های دارای تمرینات مقاومتی می پرداختند از جمله مطالعات مشاهده ای، گزارش های موردی، مرورهای نظام مند و تحلیل های بیومکانیکی. داده ها به صورت ساختارمند استخراج و بر اساس سه محور اصلی مکانیزم آسیب، عوامل خطر و استراتژی های توان بخشی تحلیل شدند. مکانیزم غالب آسیب بارگذاری اکسنتریک بیش از حد در فاز پایین آمدن پرس سینه همراه با انقباض ناگهانی عضله است. عوامل خطر مهم شامل مصرف استروئیدهای آنابولیک، حجم بالای تمرین، کاهش استحکام تاندون با افزایش سن و عدم تعادل عضلانی می باشد. در موارد پارگی کامل، جراحی ترمیمی با بازگشت ۸۵-۹۰ درصد قدرت عضله ظرف ۶ تا ۱۲ ماه نتیجه عملکردی مطلوب تری ارائه می دهد. درمان غیرجراحی برای پارگی های جزئی مناسب بوده و بر حرکت کنترل شده و بارگذاری تدریجی تاکید دارد. با این حال، تنوع روش شناسی و کمبود مطالعات طولی و کنترل شده تعمیم پذیری نتایج را محدود می کند. آسیب های PM در بدنسازی پدیده ای چند عاملی هستند که تحت تاثیر عوامل بیومکانیکی، فیزیولوژیکی و مرتبط با تمرین قرار دارند. اگرچه جراحی در موارد پارگی کامل همچنان گزینه اصلی درمان است، اما طراحی پروتکل های توان بخشی فردی سازی شده ضروری است. پژوهش های آینده باید با تمرکز بر مطالعات طولی و تحلیل های بیومکانیکی استاندارد به تدوین راهکارهای پیشگیرانه و توان بخشی مبتنی بر شواهد، بهبود نتایج بازگشت به ورزش و کاهش خطر عود آسیب منجر شوند.

Keywords:

پارگی عضله پکتورالیس ماژور , بارگذاری اکسنتریک , بدنسازی , استروئیدهای آنابولیک , توانبخشی پس از جراحی