بررسی مدیریت اوقات فراغت ورزشی و تفریحی در بین کارکنان سازمانهای خصوصی و دولتی بر بهبود عملکرد آنها و افزایش بهره وری سیستم

هدف این پژوهش بررسی تاثیر مدیریت اوقات فراغت ورزشی و تفریحی کارکنان سازمانهای خصوصی و دولتی بر بهبود عملکرد و افزایش بهره وری سیستم است. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و به روش توصیفی - همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان سازمانهای خصوصی و دولتی شهر تهران بوده که با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای تعداد ۲۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته مشتمل بر ۳۰ سوال در حوزه مدیریت اوقات فراغت و شاخصهای عملکرد و بهره وری، جمع آوری شد. روایی پرسشنامه توسط اساتید و خبرگان تایید و پایایی آن با آلفای کرونباخ ۰.۸۷ تضمین گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمونهای آمار توصیفی همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مدیریت اوقات فراغت ورزشی و تفریحی رابطه ای قوی و مثبت (۰.۶۹۸) با بهبود عملکرد و بهره وری دارد و مدل رگرسیونی ارائه شده قادر است حدود ۶۹.۷ درصد از تغییرات متغیر وابسته را تبیین نماید (P<۰.۰۰۱). همچنین تحلیل واریانس و ضرایب رگرسیون بر معناداری تاثیر مدیریت اوقات فراغت بر عملکرد و بهره وری کارکنان تاکید داشت. بر این اساس، ارتقاء برنامه های مدیریت اوقات فراغت ورزشی و تفریحی می تواند به طور موثری، عملکرد و بهره وری کارکنان در سازمانهای خصوصی و دولتی را افزایش دهد. یافته ها با نظریه های انگیزش سرمایه انسانی و تعادل کار زندگی سازگار بوده و پیشنهاد میشود سازمان ها با پیاده سازی برنامه های منظم ورزشی و تفریحی و آموزش مدیریت استرس بهره وری کارکنان را ارتقاء بخشند.

Keywords:

مدیریت اوقات فراغت ورزشی و تفریحی , کارکنان سازمانهای خصوصی و دولتی , عملکرد , بهره وری سیستم