تاثیر ورزش و فعالیت بدنی بر کاهش سقوط در سالمندان

سقوط یکی از مهمترین مشکلات سلامت در دوران سالمندی است که پیامدهایی مانند شکستگی، ناتوانی حرکتی کاهش استقلال فردی و افت کیفیت زندگی را به همراه دارد. یافته های پژوهشی نشان می دهد که بسیاری از عوامل خطر سقوط شامل ضعف عضلانی، اختلال تعادل، انعطاف پذیری محدود و کاهش هماهنگی حرکتی قابل بهبود هستند و ورزش یکی از موثرترین مداخلات برای اصلاح این عوامل محسوب می شود. هدف این مطالعه، تاثیر ورزش و فعالیت بدنی بر کاهش خطر سقوط سالمندان و تبیین سازوکارهای اثرگذار آن است. مرور شواهد علمی نشان می دهد که برنامه های منظم ورزشی شامل تمرینات قدرتی، تعادلی، انعطاف پذیری و تمرینات هوازی سبک، می توانند با تقویت عضلات اندام تحتانی، افزایش پایداری بدن، بهبود کنترل پاسچر و ارتقای هماهنگی عصبی-عضلانی احتمال سقوط را به شکل قابل توجهی کاهش دهند. افزون بر این، فعالیت بدنی منظم با بهبود عملکرد شناختی، کاهش اضطراب مرتبط با حرکت و افزایش اعتماد به نفس حرکتی نقش مهمی در کاهش ترس از سقوط ایفا می کند؛ عاملی که خود یکی از دلایل محدودیت فعالیت سالمندان است. نتایج مطالعات نشان می دهد که مشارکت پایدار در برنامه های ورزشی هدفمند و ساختاریافته، نه تنها خطر سقوط را کاهش می دهد بلکه موجب ارتقای کیفیت زندگی، افزایش استقلال عملکردی و کاهش پیامدهای روانی-اجتماعی ناشی از سقوط می شود. در مجموع، ورزش می تواند به عنوان یک مداخله ایمن، کم هزینه و قابل اجرا راهکاری موثر برای پیشگیری از سقوط و حمایت از زندگی سالم در دوران سالمندی به شمار آید.

Keywords:

تعادل , سالمندان , کاهش سقوط , ورزش