مرور جامع عوامل بیومکانیکی عصبی-عضلانی و الگوهای فرود موثر بر آسیب غیر تماسی رباط صلیبی قدامی (ACL) در ورزش های پرش محور

آسیب غیر تماسی رباط صلیبی قدامی (ACL) یکی از شایع ترین و پرهزینه ترین آسیب های ورزشی به ویژه در رشته هایی است که با پرش، فرود و تغییر جهت های سریع همراه اند. شواهد نشان می دهد که بخش عمده این آسیب ها در بازه زمانی بسیار کوتاه پس از تماس اولیه پا با زمین و بدون برخورد مستقیم رخ می دهند. هدف از این مقاله ارائه یک مرور تحلیلی و یکپارچه بر یافته های پژوهشی مرتبط با نقش بیومکانیک فرود، عدم تقارن اندام های تحتانی، جهت و نوع فرود، وضعیت چرخش پا و مداخلات تمرینی و جراحی در بروز یا پیشگیری از آسیب غیر تماسی ACL است. مطالعات بررسی شده نشان می دهند که فرود تک پایی، کاهش زاویه فلکشن زانو و لگن، افزایش والگوس و چرخش داخلی زانو، نیروهای واکنش زمین بالا و الگوهای حرکتی نامتقارن از مهم ترین عوامل خطر محسوب می شوند. همچنین تمرینات نوروماسکولار اغتشاشی و اصلاح تکنیک فرود می توانند نقش موثری در بهبود کنترل عصبی عضلانی و کاهش ریسک آسیب داشته باشند. در مجموع نتایج این مرور بر ضرورت رویکردی چندبعدی شامل ارزیابی بیومکانیکی، تمرینات پیشگیرانه هدفمند و انتخاب آگاهانه روش های درمانی برای کاهش شیوع آسیب ACL تاکید دارد.

Keywords:

رباط صلیبی قدامی , فرود تک پایی , بیومکانیک , تمرینات نوروماسکولار , پیشگیری از آسیب