ثبت زمین ها به منظور صدور مجوزهای تجاری برای تاسیسات خدماتی در پارک ها و فضاهای سبز

غیر معمول نیست که مناطقی که به عنوان پارک و فضای سبز تعیین شده اند پس از اجرای طرح منطقه بندی ثبت نشده باقی بمانند. تصمیم به حذف ثبت چنین مناطقی نه اشتباه است و نه تفسیر نادرست و تعیین مورد نظر منطقه به عنوان پارک یا فضای سبز را نفی نمی کند. این مناطق همچنین مجهز به امکانات خدماتی مناسب با عملکرد و نیازهای منحصر به فرد خود هستند که می توانند توسط بخش خصوصی یا شهرداری ها اداره شوند. توجه به این نکته ضروری است که امکانات خدماتی در هر شرایطی تحت تعریف محل کار قرار می گیرند. در نتیجه صرف نظر از شرایط هیچ معافیتی از اخذ مجوز فعالیت برای چنین مشاغلی که در مناطق سبز شهری فعالیت می کنند، وجود ندارد. برای اخذ مجوز کسب و کار و فعالیت ارائه اطلاعات مربوط به بلوک قطعه ملک واقع در محل کسب و کار ضروری است. در مواردی که مجوزها از طریق سیستم شهرداری الکترونیکی که وابسته به اداره مرکزی است صادر می شوند، اعطای مجوز کسب و کار به موسسات واقع در مناطق غیر ثبت شده امکان پذیر نیست. به طور خلاصه طبق قانون منطقه بندی، اخذ مجوز کسب و کار برای موسساتی که در پارک ها و مناطق سبز فعالیت می کنند الزامی است؛ با این حال روند اخذ این مجوزها چالش های قابل توجهی را به دلیل عدم ثبت در چنین مناطقی ایجاد می کند. با این وجود، چارچوب قانونی قانون مدنی ترکیه، حقوق واقعی را به عنوان حقوق ثبتی به رسمیت می شناسد. این شناخت بیشتر در آیین نامه تعدیل مجدد زمین و قطعات زمین که اخیرا در سال ۲۰۲۰ اصلاح شده است منعکس شده است که حاوی مفاد صریحی در این زمینه است. این مقاله به بررسی الزام ثبت ساختمان ها و مشاغل مطابق با طرح منطقه بندی در پارک ها و مناطق سبز می پردازد. این مقاله یک رویکرد را تشریح می کند، روش را مدل سازی می کند و پیشنهاداتی ارائه می دهد.

Keywords:

مقررات مربوط به تنظیم مجدد زمین و قطعات زمین , پارک ها و فضای سبز , برنامه ریزی شهری