نگاه دین به ورزش از ابعاد مختلف

هدف این مقاله دیدگاه ادیان گوناگون به ورزش و فعالیت بدنی در دنیای معاصر است. برای این منظور از روش تحلیلی-بررسی مقایسه ای استفاده شده و با مطالعه منابع علمی از سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵، نظرات ادیان بزرگ درباره ورزش، تاثیرات معنوی آن، و نقش آن در سلامت و انسجام اجتماعی بررسی شده است. نتایج نشان می دهد که تقریبا همه ادیان شرکت کننده در پژوهش، فعالیت بدنی را برای رشد جسمی و روحی لازم دانسته اند و ورزش را بستری برای پرورش فضایل اخلاقی مانند نظم، انضباط، تواضع، همکاری و شجاعت می دانند. در دین اسلام ورزش به عنوان امانتی الهی و نوعی عبادت معرفی می شود و بر تقویت بدن مهارت هایی همچون تیراندازی، اسب سواری، شنا و کشتی تاکید می شود. مسیحیت به ویژه در جریان «مسیحیت عضلانی» ورزش را ابزاری برای تربیت شخصیت و خویشتنداری معرفی می کند و در عین حال نسبت به «ورزش پرستی» هشدار می دهد. آیین هندو ورزش را بخشی از مسیر خودفرهیختگی و فراروی از خویشتن می بیند و بر رقابت با خویش به جای مغلوب سازی دیگران تاکید می کند. در بودیسم توجه به ذهن آگاهی، مراقبه و بی تعلقی باعث می شود که ورزش صرفا وسیله ای برای سلامتی و بیداری ذهن باشد. یهودیت در شریعت شبات برخی فعالیت های ورزشی را به دلیل احتمال کاهش حرمت روز مقدس منع کرده است، اما در جوامع یهودی امروزی تطبیق سنت و ورزش امکان پذیر شده است. در آیین سیک، مفاهیم میری پیری و جشن هولا محلا بر قدرت جسم و خدمت اجتماعی تاکید دارند. سنت های کنفوسیوسی و دائویی ورزش را عاملی برای پرورش اخلاق و هماهنگی با طبیعت می دانند. همچنین پژوهش های روان شناختی نشان می دهد که معنویت و ارتباط با خداوند در بهبود خودباوری و کاهش اضطراب ورزشکاران موثر است.

Keywords:

دین و ورزش , معنویت و فعالیت بدنی , ادیان و اخلاق ورزشی , سیاست گذاری دینی در ورزش , سلامت جسم و روان , پرورش فضیلت