نمود بصری نمادهای هند در هنر بومی جنوب ایران

نماد و کهن الگوها از جمله اشتراکات فرهنگی و هنری ملل اقوام، است که ایران و هند، نیز، به عنوان تمدن های کهن، از این امکان مستثنا نمی باشند. کشف این فصل مشترکها در بوم اقلیم های متفاوت، کمک شایانی در خلق آثار اصیل خواهد داشت. نوشتار حاضر از لحاظ هدف کاربردی و با روش توصیفی و تطبیقی، و تحلیلی – پیمایشی می باشد. جامعه آماری نمادهای جنوب ایران بود. نمادهای اسطوره ای هند در بندرهای استان هرمزگان در ایران و نمودهای بصری آن در فضای هنرها اقلیمی و مردم شناسی، به عنوان نمونه آماری بوده و روش نمونه گیری تصادفی است. روش پژوهش کتابخانه ای و میدانی و ابزارهای پژوهش، فیش و کارت مشاهده بود. نمادهای مشترک هندی در هنر جنوب می توان نمادی از ارتقا است. حنابندی به روش هندی و یا برقع و گلابتون می تواند دوزی هایی به روش هندی باشد. برخی کهن الگوها در جوامع اشتراکات ملموس تری دارند و حتی در هنرهای متفاوت بومی فضای مردم شناسی و نمودهای اعتقادی آنها حضور دارند. شناخت و بررسی نوع ارائه نمادها چراغ راهی برای خلق آثار جدید اصیل است. عدم مطالعه اشتراکات فرهنگی، مانع رصد گردش هنر در آیین ها و فرهنگ های متفاوت است. همچنین مسبب گسستگی فرهنگ ها خواهد شد.

Keywords:

نمادشناسی , هند , هنر جنوب ایران