بررسی و سنجش و رسیدگی به عنوان بزه ریست سی (با توجه به مفهوم افساد فی الارض در فقه امامی و جنایت اکوساید در حقوق کیفری اروپا)

بیابان زایی به عنوان یکی از چالش های جدی زیست محیطی، پیامدهای گسترده ای در ابعاد اجتماعی، اقتصادی و امنیتی دارد. این پژوهش با روش تحلیلی-توصیفی به بررسی انطباق بیابان زایی با دو مفهوم افساد فی الارض در فقه امامی و جنایت اکوساید در حقوق کیفری اروپا می پردازد. افساد فی الارض به عنوان جرمی با ماهیت عام هرگونه عمل مخرب و خارج از اعتدال که نظم عمومی و محیط زیست را مختل کند، در بر می گیرد. از سوی دیگر اکوساید به تخریب عمدی و گسترده محیط زیست اشاره دارد که صلح و امنیت جهانی را تهدید می کند. یافته ها نشان می دهند که هر دو مفهوم بر گستردگی تخریب، قصد مجرمانه و پیامدهای فرامرزی تاکید دارند و بیابان زایی می تواند مصداقی از هر دو باشد. همچنین قواعد فقهی مانند لاضرر و احیای موات مبنای محکمی برای جرم انگاری بیابان زایی فراهم می کنند. با این حال، نظام تقنینی ایران در مقایسه با کشورهای پیشرو از نبود قانون جامع مجازات های بازدارنده و سازوکارهای اجرایی موثر رنج می برد. این پژوهش به تقویت گفتمان حقوق کیفری محیط زیست و عدالت بین نسلی از طریق تبیین ظرفیت های فقهی و حقوقی موجود است.

Keywords:

بیابان زایی , جرم زیست محیطی , افساد فی الارض , جنایت اکوساید