مقایسه روش های آموزشی موثر بر آماده سازی خلبانان در برابر شرایط اضطراری و مدیریت بحران

این پژوهش با هدف مقایسه روش های آموزشی موثر بر آماده سازی خلبانان در برابر شرایط اضطراری و مدیریت بحران انجام شد. روش تحقیق توصیفی–پیمایشی و جامعه آماری شامل ۱۲۴ خلبان مرکز آموزش شهید وطن پور اصفهان بود که ۹۵ نفر به صورت نمونه گیری طبقه ای نسبتی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده سه پرسشنامه محقق ساخته با روایی و پایایی تاییدشده بود. با توجه به غیرنرمال بودن داده ها از آزمون های ناپارامتریک استفاده شد. نتایج آزمون کروسکال–والیس نشان داد بین روش های آموزشی مختلف از نظر تاثیر بر آمادگی خلبانان تفاوت معنادار وجود دارد و آموزش سناریوهای پیچیده بیشترین اثر را داشته، سپس کار تیمی و شبیه سازی قرار گرفتند. همچنین بین گروه های خلبانان ایمنی، آزمایشگر و پرریسک، در آمادگی اضطراری و مدیریت بحران تفاوت معناداری مشاهده شد؛ خلبانان ایمن محور در هر دو حوزه بالاترین آمادگی را داشتند. یافته ها نشان می دهد نوع آموزش و ویژگی های فردی نقش مهمی در ارتقای آمادگی دارند. بر همین اساس، ترکیب متوازن روش های آموزشی نوین با تاکید بر سناریوهای پیچیده و تقویت مهارت های تیمی، توصیه می شود تا ایمنی پروازی، تصمیم گیری سریع و کنترل موثر بحران ها در هوانوردی ارتقا یابد.

Keywords:

آموزش , آمادگی خلبانان , شرایط اضطراری , مدیریت بحران