تحلیل نقش مهندسی ژئوتکنیک در گسترش شهری و بهسازی لرزه ای سازه ها با رویکرد توسعه پایدار و انرژی های تجدیدپذیر

رشد شتابان شهرنشینی و گسترش جغرافیای شهری در دهه های اخیر، ضرورت بازنگری در نقش مهندسی ژئوتکنیک را در توسعه پایدار شهری بیش از پیش آشکار ساخته است. مهندسی ژئوتکنیک، به عنوان زیربنای پایایی و ایمنی سازه ها، نقشی کلیدی در ارزیابی شرایط زمین، بهسازی خاک، طراحی پی و کاهش مخاطرات لرزه ای ایفا می کند. در این پژوهش، جایگاه ژئوتکنیک در گسترش شهری و بهسازی لرزه ای سازه ها با تمرکز بر فناوری های نوین بررسی شده است. بدین منظور، راهکارهایی همچون بهسازی لرزه ای زمین های سست، استفاده از مصالح پایدار در سازه های زیرسطحی، بهره گیری از ژئوسنتتیک ها و روش های عددی مبتنی بر شبکه های عصبی مصنوعی به عنوان ابزارهای نوین تحلیل و طراحی معرفی گردیده اند. همچنین، ارتباط مهندسی ژئوتکنیک با انرژی های تجدیدپذیر در پروژه های عمرانی شهری، شامل نیروگاه های بادی و خورشیدی در محیط های شهری، سیستم های ژئوترمال در بهسازی حرارتی خاک و انرژی پایدار در ساخت وسازهای زیرسطحی مورد بحث قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که تلفیق رویکردهای ژئوتکنیک لرزه ای با فناوری های نوین و انرژی های پاک، می تواند علاوه بر افزایش تاب آوری سازه ها در برابر زلزله، در تحقق اهداف توسعه پایدار شهری نیز نقشی تعیین کننده ایفا کند.

Keywords:

مهندسی ژئوتکنیک , توسعه پایدار شهری , بهسازی لرزه ای , شبکه های عصبی , انرژی های تجدیدپذیر