کنترل های سیاسی و سیاست زدگی بوروکراسی در ادارات دولتی و شهرداری ها

در همه نظام های اداری کشورهای جهان درجه ای از سیاست زدگی وجود دارد و به صراحت می توان گفت هیچ کشوری را نمی توان یافت که مدیریت دولتی در آن منویات سیاستمداران را در عمل اجرا نکند. البته بسته به میزان حرفه ای بودن بوروکراسی، میزان تبعیت از دستورات سیاسی متغیر است. سیاست زدگی یک پدیده پیچیده است که در غالب موارد به صورت دو قطبی بین حوزه سیاست و حوزه بوروکراسی متجلی می شود. اما وجود برخی از شرایط پیچیدگی آن را افزایش می دهد. سیاست زدگی دستگاه اداری نه تنها از سوی دولت مرکزی بلکه از سوی نهادهای قدرت نامرئی هم رقم می خورد که از هیچ قاعده روشنی برخوردار نیست. سرخوردگی سازمان ها از پیامدهای این جریان می باشد که بیشتر ناشی از شکست تقاضای مستمر برای دموکراتیک سازی است. برخی معتقدند که دستگاه های اداری ذاتا موجودیتی اجتماعی دارند. اما پیترز و پی یر(۲۰۰۴) معتقدند که دستگاه اداری ذاتا مخلوقی سیاسی است و به علاوه ذاتا درگیر در سیاست ها نیز هست. هیچ نهادی که تا به این حد ذاتا درگیر با مسائل حکومت گری است نمی تواند کاملا غیرسیاسی اداره شود اما تلاش می شود تا از اشکال مستقیم کنترل حزبی یا جانبدارانه به دور باشد. در این مقاله سعی شده است ابعاد و بسترهای زمینه ساز سیاست زدگی مورد بررسی قرار بگیرد. شناخت ماهیت سیاست زدگی و اثرات سازنده یا مخرب آن در بوروکراسی می تواند در سیاست گذاری و تصمیم گیری نهادهای مسئول موثر واقع شود.

Keywords:

سیاست زدگی , سیاست-اداره , بوروکراسی , مدیریت دولتی , کنترل سیاسی