گذار از فرماندهی به توانمندسازی نقش مربیگری در تحول مدیریت عملکرد سازمانی

هدف پژوهش پژوهش حاضر با هدف بررسی گذار از مدلهای سنتی مدیریت مبتنی بر کنترل و فرماندهی به رویکردهای نوین توانمندسازی و خلق ارزش در مدیریت عملکرد سازمانی انجام شده است. تمرکز اصلی بر نقش محوری مربیگری به عنوان ابزاری جهت تحول در نظامهای مدیریت عملکرد، ارتقای بهره وری کارکنان و هم راستایی اهداف فردی و سازمانی در محیط های دانش محور امروزی است. روش پژوهش پژوهش حاضر مبتنی بر مرور روایتی می باشد. مرور روایتی شیوه ی سنتی مرور متون بوده که در این گونه مرور، پژوهشگر در پی خلاصه کردن یا ترکیب مطالعات قبلی در مورد یک عنوان مشخص و نه یک سوال پژوهشی از پیش تعیین شده است که گاهی حیطه وسیعی را در بر می گیرد. در این راستا منابع علمی معتبر در حوزه مربیگری و مدیریت عملکرد به صورت کیفی تحلیل شده و تمایز مربیگری با رویکردهای مشابه به همراه نظریه های زیربنایی و نقش آن در تحول مدیریت عملکرد مورد واکاوی قرار گرفته است. نتیجه گیری یافته ها نشان می دهد که مدیریت سنتی منجر به کاهش نوآوری، افت اعتماد و تضعیف رفتارهای شهروندی می شود؛ در حالیکه مربیگری با تمرکز بر توانمندسازی، اهداف چالش برانگیز و خودکارآمدی عملکرد پایدارتر و قوی تری ایجاد می کند. ادغام مربیگری در مدیریت عملکرد انگیزش کارکنان را افزایش داده و هم راستایی اهداف فردی و سازمانی را تسهیل می نماید. کاربردها بر این اساس توصیه می شود سازمان ها طراحی و توسعه شایستگی های مربیگری، مدیران، آموزش های عملی مربیگری و پیاده سازی نظام های مدیریت عملکرد مبتنی بر مربیگری را به عنوان راهبردی کلیدی دنبال کنند. به کارگیری این رویکرد، ضمن تقویت فرهنگ توانمندسازی، به بهبود سرمایه اجتماعی، ارتقای خلاقیت و افزایش چابکی سازمان در مواجهه با محیط های پویا کمک می کند و می تواند مدیران منابع انسانی و رهبران سازمانی را در دستیابی به موفقیت پایدار یاری دهد.

Keywords:

توانمندسازی , مربیگری , مدیران , مدیریت عملکرد