نقش معلم به عنوان مربی در پرورش تفکر انتقادی و حل مسئله در کلاس های ابتدایی

اهداف: پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش معلم به عنوان مربی در ارتقای مهارت تفکر انتقادی و توانایی حل مسئله در دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است اهمیت این موضوع از آن جهت است که نظام آموزشی ایران به ویژه در دوره ابتدایی، همچنان رویکردی مبتنی بر انتقال اطلاعات و حفظیات دارد و کمتر به پرورش مهارت های شناختی پرداخته است. در این راستا، مربیگری آموزشی به عنوان رویکردی ساختاریافته مطرح می شود که با بهره گیری از پرسش های هدفمند، بازخورد سازنده و ایجاد فرصت های یادگیری فعال، می تواند به بهبود عملکرد شناختی و اجتماعی دانش آموزان منجر شود. روش پژوهش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش کیفی با رویکرد اسنادی کتابخانه ای است. جامعه آماری شامل کلیه منابع علمی مرتبط با راهبردهای مربیگری و حل مسئله در آموزش ابتدایی بوده و انتخاب نمونه ها به صورت هدفمند و بر اساس معیارهای اعتبار علمی، ارتباط موضوعی و روزآمدی انجام گرفته است. داده ها با استفاده از فیش برداری نظام مند گردآوری و با روش تحلیل محتوای کیفی بررسی شدند. یافته ها یافته ها نشان داد که به کارگیری راهبردهای مربیگری موجب افزایش خودکارآمدی مهارت حل مسئله و انگیزش شغلی معلمان می شود و آموزش مبتنی بر حل مسئله توانایی تحلیل موقعیت ها و اتخاذ تصمیم های آموزشی موثر را تقویت می کند. همچنین ترکیب این دو رویکرد اثر هم افزایی ایجاد کرده و به ارتقای کیفیت تدریس و یادگیری منجر می شود با این حال، محدودیت منابع، کمبود زمان و نبود آموزش های تخصصی موانع اصلی پیاده سازی این راهبردها هستند. نتیجه گیری: نتیجه گیری حاکی از آن است که ادغام مربیگری ساختاریافته با آموزش حل مسئله می تواند محیط یادگیری فعال، تعاملی و اثربخش در کلاس درس ایجاد کند لذا توصیه می شود سیاست گذاران آموزشی با طراحی و اجرای دوره های ضمن خدمت معلمان بر اساس این رویکرد بستر تحقق آن را فراهم سازند.

Keywords:

مربیگری آموزشی , حل مسئله , آموزش مقطع ابتدایی , مهارت های معلمان , کیفیت تدریس