واکاوی عوامل تسهیلگر و بازدارنده بر اثربخشی مربیگری در توسعه: فردی رویکردی کیفی

در عصر تحولات سریع و پیچیدگی های فزاینده توسعه مهارت های فردی ضرورتی بنیادین برای انطباق موثر با شرایط متغیر زندگی و کار به شمار می رود. مربیگری به عنوان رویکردی تعاملی و هدف محور نقشی فزاینده در توانمندسازی افراد ایفا می کند. این پژوهش با هدف شناسایی عوامل موثر بر اثربخشی مربیگری در توسعه فردی به روش کیفی و از طریق تحلیل محتوای اسناد تخصصی انجام شده است. داده ها با رویکردی هدفمند گردآوری و در سه مرحله کدگذاری، بازمحوری و انتخابی تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد که اثربخشی مربیگری در گرو تعامل درهم تنیده میان عوامل فردی مانند انگیزش و خودآگاهی، شایستگی های حرفه ای مربی نظیر همدلی و مهارت های ارتباطی و عوامل زمینه ای از جمله ساختار جلسات و حمایت محیطی است. در مقابل عواملی نظیر اهداف مبهم، ضعف ارتباطی، ناسازگاری میان مربی و مراجع و فشارهای محیطی می توانند اثربخشی فرایند را کاهش دهند. نتایج این پژوهش نشان می دهد که مربیگری زمانی بیشترین کارایی را خواهد داشت که با نگاهی سیستمی متناسب با ویژگی های فردی طراحی شود، از پشتوانه سازمانی برخوردار باشد و با استفاده از الگوهای مبتنی بر شواهد و توسعه مداوم صلاحیت مربیان همراه گردد. چنین رویکردی می تواند مسیر بهره گیری موثرتر از ظرفیت های مربیگری در خدمت رشد و تحول فردی را هموار سازد.

Keywords:

مربیگری , توسعه فردی , عوامل تسهیلگر , عوامل بازدارنده , اثربخشی مربیگری