اثربخشی آموزش قصه گویی دیجیتال بر تنظیم هیجانی و تفکر انتقادی دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی روش قصه گویی دیجیتال بر تنظیم هیجانی و تفکر انتقادی دانش آموزان ابتدایی بود. این مطالعه به صورت شبه تجربی و با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی شهرستان ایرانشهر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به تعداد ۸۱۰ نفر بود که از میان آنها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه ۱۵ نفر جای دهی شدند. پس از اجرای پیش آزمون گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ی ۴۵ دقیقه ای (دو جلسه در هفته) در آموزش قصه گویی دیجیتال شرکت کردند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه راهبردهای تنظیم هیجان گروس و جان (۲۰۰۳) و پرسشنامه گرایش به تفکر انتقادی ریکتس (۲۰۰۳) بود که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون برای هر دو گروه اجرا شد. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس چندمتغیری از طریق نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ صورت گرفت. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات تنظیم هیجانی و تفکر انتقادی در گروه آزمایش در مرحله پس آزمون به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل بود (p < ۰.۰۰۱). این نتایج نشان دهنده تاثیر مثبت قصه گویی دیجیتال بر بهبود تنظیم هیجانی و تفکر انتقادی دانش آموزان است بنابراین می توان از این شیوه آموزشی به عنوان راهکاری موثر در ارتقاء مهارت های شناختی و هیجانی دانش آموزان استفاده کرد.

Keywords:

تنظیم هیجانی , تفکر انتقادی , قصه گویی دیجیتال