نقش مربیگری مهارت های توسعه فردی و مقابله با استرس مزمن: یک پژوهش مروری نظام مند

هدف استرس مزمن یکی از چالش های مهم سلامت روان است که بر عملکرد شناختی و هیجانی افراد اثرگذار است و ضرورت مداخلات توانمندساز را افزایش می دهد. در سال های اخیر مربیگری توسعه فردی به عنوان رویکردی موثر برای ارتقای تاب آوری و مدیریت استرس مطرح شده است. هدف پژوهش حاضر بررسی نظام مند مطالعات انجام شده درباره نقش مربیگری توسعه فردی در ارتقای مهارت های مقابله ای و کاهش پیامدهای استرس مزمن بود. روش پژوهش پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی - مروری نظام مند پژوهش های کیفی و کمی و طرح های پژوهشی مرتبط با هدف پژوهش در پایگاه های اطلاعات علمی انگلیسی نظیر Google Scholar، ResearchGate، PubMed، ScienceDirect و پایگاه های اطلاعات علمی فارسی نظیر Ensani، NoorMags، SID، Magiran مورد بررسی قرار گرفت که نتیجه این جستجو دستیابی به ۲۷۶ سند علمی بود که از این میان با توجه به غربالگری های انجام شده ۴۳ مورد که مستقیما به موضوع مرتبط بود مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: یافته های این پژوهش در دو دسته کلی طبقه بندی شد که شامل اثربخشی مربیگری مهارت های توسعه فردی مانند؛ «افزایش تاب آوری روان شناختی»، «بهبود مهارت های خودتنظیمی هیجان»، «کاهش استرس ادراک شده»، «افزایش خودآگاهی و بازتاب به خود»، «تقویت مهارت های مقابله ای فعال»، «بهبود بهزیستی روان شناختی» و «افزایش احساس کنترل درونی و خودکارآمدی» است. همچنین راهکارهای موثر برای اجرای مربیگری مقابله با استرس مزمن نیز شامل؛ «ادغام پروتکل ها»، «ارزیابی عینی حمایت ساختاری» و «تمرکز بر پیشگیری از عود» می شود. نتیجه گیری: مربیگری مهارت های توسعه فردی رویکردی چند بعدی، منعطف و موثر برای کاهش استرس مزمن است و می تواند چارچوبی قابل اعتماد برای توسعه مداخلات مبتنی بر شواهد در محیط های فردی و سازمانی فراهم کند. از این رو، امید است درمانگران و مشاوران محترم با در نظر گرفتن یافته های این پژوهش نقش مهم مربیگری مهارت های توسعه فردی و مقابله با استرس مزمن را بیش از پیش مورد توجه قرار دهند.

Keywords:

مربیگری توسعه فردی , استرس مزمن , مروری نظام مند